خونی که بر جعبه ریخته شده، روشنایی را می پوشاند.

هیولایی سخت، انکار ناپذیر.

جوانی ام از میان دهانش تفاله بر کف آسفالت تف می شود

برای پیری نه شعری هست، نه قهرمانی، نه تفنگی

هیولا از پشت شیشه های برفکی خون ام را می مکد.

خون من آزادیست.

 

 

پوستر از: حامد سلطان نژاد

وقتی یه کرم رو لبهات می خزه چه احساسی داری؟ مردگی

صبح یه تیکه برگه ی آلو گذاشتم تو دهنم، فهمیدم که چیزی میخواد لب ام رو سوراخ کنه، دست زدم، دیدم یه کرمه، پرت اش کردم اونور.

من هنوز اونقدر مرده نشدم که بخوام خوراک کرمها بشم. هشت ماه خواب بودم، تو این هشت ماه دست و پام دراز تر شد، دختر همسایه شوهر کرد به یه سرباز رفت تو شطرنج ، اون بالا ها درگیری شد ، بچه محل ها به گا رفتند، سرباز تشویقی گرفت، قبول. هشت ماه خواب بودم نفهمیدم که مغزم پیر شده، همه رفتند رای دادند نفهمیدند اینجا آزادی نیست فرداش تو خیابون برا رای ها زجه زدند، قبول. هشت ماه خواب بودم نفهمیدم چه غلطی می کنم، نشستم یه گوشه دیدم مزدورا و لباس شخصی ها با باتوم میزنند تو سرمون که نفهمیم حقمون چیه، قبول. اما دیگه بعدش نفهمی اسمش نفهمی نیست؛ اسمش خریته. حق، چیزی نیست که کسی بخواد اونو به ما هدیه کنه، عدالت هم موروثی نیست، همه ی این ها اکتسابیه، باید براشون جنگید. وقتی حرف ازجنگیدنه، دو حالت داره، یا جنگجویی ، یا مرده. مرده ها رو کرم می خوره، اما جنگجو خونی تو رگهاشه که اگه تف کنه رو دیوار ، دیوار گوز میشه...هر چند که شاید حرف ام توش اغراق داشته باشه.

بهترین تصاویر اونهایی اند که توشون یک کنش وجود داشته باشه، من از بچگی کنش ها رو دوست داشتم، البته عده ای به این اعتقاد دارند که من هنوز بچه ام، عده ای هم اعتقاد دارند که من اصلا تو زندگیم دوران کودکی نداشتم. کنش اون چیزیه که وقتی ببینیش، شاید بخوای از وسط جر بخوری، یا که این قدر زور داشته باشی تا به جا نشستن تو خونه و جر دادن خودت ، بری تو خیابون و یکی عوضی تر از خودت رو جر بدی . این ها واکنش اند، واکنش های در برابر این کنش. سایلنسر یه بند سویسایدال بلک متال هست، با آهنگ هایی که توشون پر از جیغ های گوشخراش هست. یکی از اون هایی بود که می تونست جر دادن رو اپیدمیک کنه، اما کارش تموم شد.ولی با این حال، یه چند صدا تایی رو قیل از به پایان رسیدن به واکنش ای این شکلی مبتلا کرد. این روزها هم تصاویر زندگیمون پر بود از کنش های این شکلی، کنش هایی به سبک خون های پف شده از دهن، یا صورت های له شده از باتوم. حالا دیگه این نوبت ما هست که واکنشی داشته باشیم تو زندگی این روزهامون، توی کارهای شخصی و غیر شخصی مون، تو خیابون هامون. 

اومدم نشستم تو كافي نت دارم يه آهنگ از امپايريوم گوش ميدم پنچره ها مات ميشن.Einsam, Verloren, Den Li Performed . بدنم بو گند ميده، تازه رفتم حموم اما نميدونم چي شده. يه پيج تو متال آرشيوز باز كردم ، يه پيج تو پتك،يكي تو كلوب. هيچ خبري نيست، از بس خبري نيست فكر مي كنم همه جا راكد شده داره مي گنده. امپايريوم تو اوج رفت كنار، خواننده شون ماركوس استاك اومد گفت ديگه با اين بند كاري نداريم، بايد ببنديم همه طرفداراشونو تو كف گذاشتند. بقيه ي بند هاش هم بد نيست اما دست به خايه ي امپايريوم هم نميشن؛ امپايريوم واسه هميشه رفت. بعضي وقت ها حس مي كنم كه نسبتي با خود دن كيشوت داشتم.موقعي كه همه داشتند دوست دختراشونو ده تا ده تا ميبردن  كافي شاپ و جمشيديه براشون گيتار ميزدن آواز اگه يه روز بري سفر مي خوندند من داشتم تو پشت بوم خونمون عاشقانه مي سرودم با صداي آرال. گه به قبرشون، شواليه ها همگي پيروزند، حتي اگه دشمنشون آسياب هاي بادي باشند. زور نداشتم برم سيگاري بشم، عاشقانه هام تموم شد. حالا هر روز ميرم پشت بوم ميشينم مي نويسم كه قراره يه روز مردم رو تيكه تيكه كنم. با همين دستهام. هزار تا دليل دارم برا كارم كه كلا مهم نيست. مهم پيروزي شواليه هاست. آهنگ تموم شد شيشه ها به حالت اول برگشتند؛ يه دختره از اين طرف خيابون با كوله پشتي داره ميره اون طرف يكي منتظرشه؛ گمونم دوست پسرش بود ؛ آره، رفتند. 

به اصرار یکی، چند نفری رفتیم دعوت رو ببینیم. برای دیدن فیلم، ناچارا به دسته های دو نفری تقسیم شدیم تا بهتر نقش بگیریم. نه من تراویس بیکل راننده تاکسی بودم ، نه اونها بتسی و باقی دست اندرکاران؛ اما وقتی از پای فیلم پا شدیم احساس تهوع پیدا کردیم. من گفته بودم که از این کارگردان فیلم درست و حسابی در نمیاد ، اما هیچ کسی نیست که گوش بده وقتی من دارم باهاشون حرف میزنم. تا نیم ساعت بعد از فیلم هیچ کس هیچ چیز نگفت، بعد نیم ساعت یکی برگشت گقت: هی! عجب فیلم آشغالی بود! به تایید اش همه تا نیم ساعت سر تکون دادند، انگاری یه سری اون وسط مهره گردنشون شل شد، سرشون افتاد رو زمین، اینو نمی دونم ، باید از خودشون بپرسید؛ اما خیلی ها تا یه ساعت داشتند حسرت وقت از دست داده شون رو میخوردند که روی هم شد 3 ساعت. من کنار یکی از این حسرت خوردگان نشستم، وقتی فهمیدم حال اش رو، کمی فحش با چاشنی بهش دادم که چرا با دوست دختر اش برا تماشای یه آشغال اینطوری اومده بود، هر چند بهش متذکر شدم که اگه برا دیدن این فیلم هم نمی اومدی، عرضه ی کار خاص دیگه ای رو هم نداشتی، پس همون بهتر که یه کار مسخره ی دیگه برا ادامه ی زندگیت پیش گرفتی. وقتی ازش جدا شدم، کمی پیش خودم به داستان هایی که تو فیلم روایت شد فکر کردم، اینکه انگاری آموزش و پرورش تا سالها قرار نیست دست از سرم برداره و باید تا سالیان طولانی به هر شکلی که شده درسها و پرسش های مجهولی که تو مخ ام ایجاد کرده فکر کنم، که مثلا: آره! بچه های عزیز، بعضی موقع ها تو این همه اتفاقات و کشمکش های زندگی اتفاقاتی پیش میاد، که ما باید باهاشون کنار بیایم ؛ بچه های سیبیلو! اون بچه ای که حالا به دنیا اومده و شما هیچ وقت عشق و علاقه ای بهش نمی ورزید، نعمتی از جانب خدای رحمان و رحیم هست که بعله! نباید هیچ وقت لحظه ای از مهر شما نسبت بهش کاسته شه  و تا اونجایی که می تونید باید ازشون تو معماری خونتون استفاده کنید و فضای پرت زندگیتونو باهاش پر کنید، این هم توصیه ی بهداشتی ما نسبت به زندگی برای شما، که تو فیلم جدیدمون جا داده بودیم...اون رفیق ام که بچه سیزدهم خانواده ای بود که همه ی برادر و خواهرهاش دکتر و مهندس شدند و خودش هم آخر اش به زور کون دیپلم اش رو نتونست بگیره هم هیچ وقت این فیلم رو تخم اش حساب نکرد، که مثلا آره! این فیلم برای من آوای زندگی خوب رو سر میده، من باید تغییر کنم و از نعمت های خدادادی ای که دارم استفاده کنم....خودش خوب می دونست که باباش برا این پس اش انداخته که تو دوره ی پیری اش بشه عصای دست اش....که مثلا اگه یه روز پیر شد ، هیچ کسیو نداشت، حداقل این باشه تا زیر بعل اش رو بگیره...اگه همه بچه هاش گذاشتند رفتند، یکی باشه که تو زمین کشاورزی نداشته اش کنارش کار کنه. رفیق ام وقتی فهمید برای چی زاییده شده، شبونه از خونه فرار کرد؛ اومد پیش ما تا به همون باباش بگه که زیاد به دوران کهولت اش امید نداشته باشه. اونها هم هیچ وقت نتونستند پچه شون رو پیدا کنند تا باز به عصای دوران پیریشون امید داشته باشند.

یکی دو ساعت که از فیلم گذشته بود، یکی از دوستهام تو ذهن اش نقشه ی به آتیش کشیدن سینما رو می کشید که بقیه با آب خنک این آتیش رو تو سر اش خاموش کردند....           

 

با کله میرم تو سطل آشعال وقتی میگن سرتو بدزد، من سرمو میدزدم زیر پیرهن ام میزارم با یه زن پا به ماه اشتباه ام میگیرن، میبرن جررر ام میدند، وقتی می بینند هیچی اونجا نیست دوباره میدوزند ولم میکنند، سرمو می کنم نشون ، میزارم رو پرچم برم با سر بلندی بجنگم، خوب این چه کاریه؟! همه با تیر میزنند تو چشم هام وقتی که تو جنگ می بازم، سرمو باید بدزدم بخندم  وقتی که نمی تونه دشمن دیگه تو چشم هام تیر بزنه، خوب چی کار کنم که سرمو میدزدم نمی تونم بذارمش جایی، آها! دزدیدمش میبرم میذارم تو انباری گربه میاد، بینی و چش و چال رو تیکه پاره می کنه، می خنده خوب من هم با لگد میرم بالا سرش میذارم تو شکمش در میره، خوب من اصلا سرمو نمی دزدم ، اگه تو رو خواستند سنگسار کنند سرتو بده به من با سر میرم تو صورتشون هر کی بخواد به تو با سنگ بزنه غلط کرده!
برات می خوام از تو مخ ام هایکو بگم ،میام که اولین کلمه رو بگم همونجا درجا میرینم خوب چی کار کنم که کلمات برام ادا نمیشن من به گه خوردن میوفتم، کلمات معانیشون عوض میشه، به من نگاه نکن به جا کلمات از تو من داره اسلحه و گلوله میریزه مگه نمیبینی که دارند همه اون دور دورا می جنگند، من وایستادم برات اینجا به عشقت هایکو میگم با یه عینک دودی از این خر مگسی ها، بذار این خشاب رو پر کنم، اونوقت برات هایکوی سگ مصل عاشقونه رو میگم اگه تو بودی، خوب کجا رفتی یه چند دقیقه صبر می کردی، باید همه جا من دنبالت باشم، که نمیخوای به حرفم گوش کنی این یه تهدید نیست من هایکو رو میرم برا کلاغ های رو سیم برق می خونم برام دست میزنند به عشق هایکو خوندنم ، تک تکشون به خاک و خون می افتادند همین وسط می مردند ؛ رفتم اما کلاغ ها هم نبودند، اونایی هم که میجنگیدند کشته شده بودند، تو دیگه کجا رفتی صبر می کردی برات هایکو سروده بودم اگه این خشاب مسلسل پر می شد  برات می گفنم، فقط صبر می کردی...