وزش بادهای سرد. شیوع طاعون از رادیو. هجوم از هر طرف به سمت غذا های نخورده ی دیشب. فراموش می کنم خود را، می خواهم تمام کنم تمامِ این خیابان های نرفته را، می خواهم نباشم جان کندن خود را در محله های طاعون زده. پشت سر ام همه چیز محو می شود. خودم را به یکی از فرعی های مهم ام می رسانم. خون جاری در جوی های اش را به یاد می آورم خون ما بود، خون من بود که با من وداع کرد در آخر این راه، در بن بست های خالی از سکنه، در غروب چنین روزی به عزا نشستند گنجشک های آسمانی که  با هم فریاد زدیمشان ، دست در دست هم کتف هایمان را به هم چسباندیم، یادت نیست؟! گفتم بیا با هم سرود طعنه آمیز بخوانیم به این زندگی. گفتی که ؛ نه ، چیزی نگفتی، خندیدی، یادت رفت که من آنجا بودم. خداحافظی نکردم تو رفتی، رفتم به اولین قهوه خانه ی سر چهارراه به یاد آوردم که اینجا راه آهن است، مرزی بین سینه ی من و تو، مرزی بین خنده هایمان. تو باید می رفتی من نشستم. فهمیدم که روزی باید به خاک و خون کشیده شوم، اینجا راه آهن است، اینجا قیام است، این جا تن ام است، محله ی من، دیوار هایش را حصار می کنم دور خودم در رخت خواب.صدای sunn O))) از بلندگو ها به بیرون می ریزد، مرد ها از صندلی کنده شده، به زمین می افتند، عده ای به دیوار کوبیده می شوند. sunn O))) را اگر متافیزیک وجود داشت، سربازی می دیدم مسلسل بدست بر بالای تپه ای در سواحل نرماندی که هدف می رفت موج جمعیت را، هدف می رفتیم موج جمعیت را، نفر به نفر، تک به تک. اصلا چرا نرماندی؟ شاید آنجا اسمش چهارراه ولی عصر بود. مسلسل های نداشته یمان ، سیگار هایمان بودند که دود می شدند، اعلامیه ها بود که با شلوغی هر چه تمام تر در هوای طاعونی پخش می کردیمشان. باید فرار می کردم. مردی که در کنار ام می نشیند سگی بیش نیست که پارس می کند. به یاد می آورم اش از سال های قبل، به یاد می آورم تو را، دست هایت را که در هوا می چرخید و دودی که تو دادی به بیرون، من به توو دادم گمان ام گراس بود. وهمی که سراسر وجود ام را گرفت، می گوید مرد نشسته در کنار ام سیگار تعارف می کند. بلند می شوم به بیرون می روم و در پیاده رو تلوتلوخوران می رقصم. این جا جنگ تمام شدنی نیست. اینجا جنگ تنها خسته می شود هر بعد از ظهر. جای خستگی اش روی تن ام باقیست. حفره هایی که ساچمه به بیرون تف می کنند، هر یک چشمی می شود به چهره ام نگاه می کند و من از درد در این پیاده رو ها به خود می رقصم. باید به خانه بروم، باید تمام کنم، نمی خواهم خستگی را در این محله، نمی خواهم که سینه خیز جان دهم مسیر رفته ام را. کمی خم می شوم جلوی در، با سر فرود می آیم در کف اتاقک یخ زده ام، اینجا کمتر فضایی آزاد است. کمی بخاری، کمی پنجر، تعداد زیادی چشم.می روم به آشپزخانه، در کابینت ها می بینم :دیکلوفناک، استامینفون، متادون، دیازپام. روی کاشی ها می افتم، سرما از منفذ تن ام داخل می شود، سنگین ام. فردا که بیدار شدم خستگی ات را روی شانه هایم خواهم دید: شاداب؟ شاداب ام، بیدار شو دیگر پاهایم نای حمل کردن ات را ندارد، انگشت هایم یخ زده، قد ام به قد ات نمی رسد، که باز هم لبهایم را به لبهایت بمالم. می شنوی؟ من غذا نمی خواهم، من مسیح ام، تنها چند گلوله به من بده،سر ام را می تراشم، لخت می شوم، می روم در خیابان نعره می زنم: ولیعصر، کارگر شمالی، کهریزک، راه آهن، قیام، هیروشیما، ویتنام، ویتنام....شاید اگر روز دیگری باقی ماند، شاید اگر طاعونی در کار نبود، این خیابان ها را با هم رفتیم. تا انتها.

هیولایی سخت، انکار ناپذیر.

جوانی ام از میان دهانش تفاله بر کف آسفالت تف می شود

برای پیری نه شعری هست، نه قهرمانی، نه تفنگی

هیولا از پشت شیشه های برفکی خون ام را می مکد.

خون من آزادیست.

پوستر از: حامد سلطان نژاد

صبح یه تیکه برگه ی آلو گذاشتم تو دهنم، فهمیدم که چیزی میخواد لب ام رو سوراخ کنه، دست زدم، دیدم یه کرمه، پرت اش کردم اونور.

من هنوز اونقدر مرده نشدم که بخوام خوراک کرمها بشم. هشت ماه خواب بودم، تو این هشت ماه دست و پام دراز تر شد، دختر همسایه شوهر کرد به یه سرباز رفت تو شطرنج ، اون بالا ها درگیری شد ، بچه محل ها به گا رفتند، سرباز تشویقی گرفت، قبول. هشت ماه خواب بودم نفهمیدم که مغزم پیر شده، همه رفتند رای دادند نفهمیدند اینجا آزادی نیست فرداش تو خیابون برا رای ها زجه زدند، قبول. هشت ماه خواب بودم نفهمیدم چه غلطی می کنم، نشستم یه گوشه دیدم مزدورا و لباس شخصی ها با باتوم میزنند تو سرمون که نفهمیم حقمون چیه، قبول. اما دیگه بعدش نفهمی اسمش نفهمی نیست؛ اسمش خریته. حق، چیزی نیست که کسی بخواد اونو به ما هدیه کنه، عدالت هم موروثی نیست، همه ی این ها اکتسابیه، باید براشون جنگید. وقتی حرف ازجنگیدنه، دو حالت داره، یا جنگجویی ، یا مرده. مرده ها رو کرم می خوره، اما جنگجو خونی تو رگهاشه که اگه تف کنه رو دیوار ، دیوار گوز میشه...هر چند که شاید حرف ام توش اغراق داشته باشه.

بهترین تصاویر اونهایی اند که توشون یک کنش وجود داشته باشه، من از بچگی کنش ها رو دوست داشتم، البته عده ای به این اعتقاد دارند که من هنوز بچه ام، عده ای هم اعتقاد دارند که من اصلا تو زندگیم دوران کودکی نداشتم. کنش اون چیزیه که وقتی ببینیش، شاید بخوای از وسط جر بخوری، یا که این قدر زور داشته باشی تا به جا نشستن تو خونه و جر دادن خودت ، بری تو خیابون و یکی عوضی تر از خودت رو جر بدی . این ها واکنش اند، واکنش های در برابر این کنش. سایلنسر یه بند سویسایدال بلک متال هست، با آهنگ هایی که توشون پر از جیغ های گوشخراش هست. یکی از اون هایی بود که می تونست جر دادن رو اپیدمیک کنه، اما کارش تموم شد.ولی با این حال، یه چند صدا تایی رو قیل از به پایان رسیدن به واکنش ای این شکلی مبتلا کرد. این روزها هم تصاویر زندگیمون پر بود از کنش های این شکلی، کنش هایی به سبک خون های پف شده از دهن، یا صورت های له شده از باتوم. حالا دیگه این نوبت ما هست که واکنشی داشته باشیم تو زندگی این روزهامون، توی کارهای شخصی و غیر شخصی مون، تو خیابون هامون. 

‌Band: Graveworm

Album: as Angles Reach To The Beauty

Here the cries form (the) dying mankind
In the garden of unholy ground
Whispering voices, summoning screams
Appearing shadows on my face

Far away in the dark fading light
As the ravens cry
And the pleasure of night will arrive
To fight the scarlet sky

See the sky
When angels fly
Hear their screaming pain
Out of the dark

When they leave
Her kingdom light
Soldiers of the night
The demons fight

As darkness falls upon thy face
Whispers in the dark
Swallowing the moonlight sky
The guardians of the night
Draped in sinister pain
Captured in sin
On battlefields of ancient time
The ending life begins

Upon my self
Awaken from hell
Spreading it wings
Crying out loud
The bleeding eyes of death

Forgotten realms
Under the moon
Standing in fear
Ebony tears
Symphonies in blood

Symphonies in blood

چند روز پیش رفتم پیش پرویز.تازگی ها یه قضایا و اتفاقاتی افتاده بود که بعدها شاید بگم اما می گفت که تو این ده روز محرم به اندازه یه سال آذوقه جمع کرده . به من هم گفت هر کی این کار رو نکرده باشه مطمئنا خیلی خره و من هم همون جا بود که نظریه ی زیست شناسی ای ام رو تکمیل کردم. اینکه حق دارم به داروین جد و آبادش بیلاخ بدم چون نسل انسانهای مقیم مرکز و حوالی اون از یه سری حیوونهای دیگه اومده نه فقط بوزینه. مثلا خود پرویز احتمالا حلقه ی گمشده ی این نظریه من باب چگونگی جهش مورچه ها به انسان هستش و من هم خریت.خودش هم اینو میدونه. هر چند من فحش هم به این علوم نمیدم. میگفت تو یکی از این دسته های سینه زنی شروع کرده به خندیدن به مداح اونا هم چند نفری آخر مراسم  ریختند سرش گرفتند زدنش. شانس آورد نفهمیدند اصلیتش چی بوده وگرنه همه ی شیعیان و مسلمین جهان همون جا وسط هیئت یقه هاشونو جر میدادند تا بعد چند دقیقه استخون های پرویز هم از صحنه ی بشزیت محو بشه.تازگی ها کشف کردم که چقدر نارگاروث گوش دادن می تونه خوب باشه اگه قبل اش فارست آو شدوز گوش داده باشی.دیروز تو اتوبوس تو ردیف های جلویی نشسته بودم یه پیر مرد اومد نشست کنارم سه بار گفت بلند صلوات من هم هدفون ها رو گذاشتم تو گوشم شروع کردم به نارگاروث گوش دادن.صداش بلند بود پیرمرده یه نگاهی بهم انداخت آروم زد رو پام هدفون رو برداشتم گفت چی گوش میدی جوون؟! گفتم نارگاروثه تو هم می خوای گوش کنی؟! جفت هدفون ها رو کردم تو گوشش صدا رو تا ته زیاد کردم آثار ترکیدگی مویرگ های مغز اش روی چهره اش ظاهر شد هرفون ها رو کشیدم بیرون گفت چرا مسلسل شلیک می کردند؟! اسرائیلی بودند دیگه؟ گفتم آره بابا بزرگ متاسفانه داشتند بچه های غزه رو می گائیدند. پا شد رفت یه صندلی عقب تر نشست بلند بلند شعار داد هدفون ها رو کردم تو گوشم. پیاده که شد از پشت پنجره اتوبوس دیدم داشت تلو تلو میخورد. مرگ حتما بر اثر خونریزی مغزی بود. حقیقتا باید بگم به تخمم اما میگم به من چه؟! میخواست کنجکاو نشه. این از کاربرد های نارگاروثه.

به اصرار یکی، چند نفری رفتیم دعوت رو ببینیم. برای دیدن فیلم، ناچارا به دسته های دو نفری تقسیم شدیم تا بهتر نقش بگیریم. نه من تراویس بیکل راننده تاکسی بودم ، نه اونها بتسی و باقی دست اندرکاران؛ اما وقتی از پای فیلم پا شدیم احساس تهوع پیدا کردیم. من گفته بودم که از این کارگردان فیلم درست و حسابی در نمیاد ، اما هیچ کسی نیست که گوش بده وقتی من دارم باهاشون حرف میزنم. تا نیم ساعت بعد از فیلم هیچ کس هیچ چیز نگفت، بعد نیم ساعت یکی برگشت گقت: هی! عجب فیلم آشغالی بود! به تایید اش همه تا نیم ساعت سر تکون دادند، انگاری یه سری اون وسط مهره گردنشون شل شد، سرشون افتاد رو زمین، اینو نمی دونم ، باید از خودشون بپرسید؛ اما خیلی ها تا یه ساعت داشتند حسرت وقت از دست داده شون رو میخوردند که روی هم شد 3 ساعت. من کنار یکی از این حسرت خوردگان نشستم، وقتی فهمیدم حال اش رو، کمی فحش با چاشنی بهش دادم که چرا با دوست دختر اش برا تماشای یه آشغال اینطوری اومده بود، هر چند بهش متذکر شدم که اگه برا دیدن این فیلم هم نمی اومدی، عرضه ی کار خاص دیگه ای رو هم نداشتی، پس همون بهتر که یه کار مسخره ی دیگه برا ادامه ی زندگیت پیش گرفتی. وقتی ازش جدا شدم، کمی پیش خودم به داستان هایی که تو فیلم روایت شد فکر کردم، اینکه انگاری آموزش و پرورش تا سالها قرار نیست دست از سرم برداره و باید تا سالیان طولانی به هر شکلی که شده درسها و پرسش های مجهولی که تو مخ ام ایجاد کرده فکر کنم، که مثلا: آره! بچه های عزیز، بعضی موقع ها تو این همه اتفاقات و کشمکش های زندگی اتفاقاتی پیش میاد، که ما باید باهاشون کنار بیایم ؛ بچه های سیبیلو! اون بچه ای که حالا به دنیا اومده و شما هیچ وقت عشق و علاقه ای بهش نمی ورزید، نعمتی از جانب خدای رحمان و رحیم هست که بعله! نباید هیچ وقت لحظه ای از مهر شما نسبت بهش کاسته شه  و تا اونجایی که می تونید باید ازشون تو معماری خونتون استفاده کنید و فضای پرت زندگیتونو باهاش پر کنید، این هم توصیه ی بهداشتی ما نسبت به زندگی برای شما، که تو فیلم جدیدمون جا داده بودیم...اون رفیق ام که بچه سیزدهم خانواده ای بود که همه ی برادر و خواهرهاش دکتر و مهندس شدند و خودش هم آخر اش به زور کون دیپلم اش رو نتونست بگیره هم هیچ وقت این فیلم رو تخم اش حساب نکرد، که مثلا آره! این فیلم برای من آوای زندگی خوب رو سر میده، من باید تغییر کنم و از نعمت های خدادادی ای که دارم استفاده کنم....خودش خوب می دونست که باباش برا این پس اش انداخته که تو دوره ی پیری اش بشه عصای دست اش....که مثلا اگه یه روز پیر شد ، هیچ کسیو نداشت، حداقل این باشه تا زیر بعل اش رو بگیره...اگه همه بچه هاش گذاشتند رفتند، یکی باشه که تو زمین کشاورزی نداشته اش کنارش کار کنه. رفیق ام وقتی فهمید برای چی زاییده شده، شبونه از خونه فرار کرد؛ اومد پیش ما تا به همون باباش بگه که زیاد به دوران کهولت اش امید نداشته باشه. اونها هم هیچ وقت نتونستند پچه شون رو پیدا کنند تا باز به عصای دوران پیریشون امید داشته باشند.

یکی دو ساعت که از فیلم گذشته بود، یکی از دوستهام تو ذهن اش نقشه ی به آتیش کشیدن سینما رو می کشید که بقیه با آب خنک این آتیش رو تو سر اش خاموش کردند....